خودگویه در نمایشنامه یا سولیلوگ چیست؟ در کتاب نوشتن گفتگو در ادبیات داستانی ویلیام نوبل به این موضوع میپردازیم.
شیوهای برای نمایش مستقیم و بدون واسطه جریان ذهن، دریافتها، خاطرات، تأثرات نیمهدریافتهی متعلق به یک یا چند شخصیت.
خودگویه در نمایشنامه همچنین تلاشیست برای تقلید از حیات ذهن که زمان جاری خود را به نمایش درمیآورد.
خودگویه در نمایشنامه البته زیل دیالوگ قرار میگیرد.
جیمز جویس از پیشگامان جریان سیال ذهن بود و در رمانش اولیس این تکنیک را بسیار به کار میبرد.
همچنین ویرجینیا ولف و ساموئل بکت و مارسل پروست نیز از این شیوه برای تفحض در عالم درونی شخصیت استفاده کردهاند.
مثلا ممکن است زنی از مردی متنفر باشد. اگر این موضوع را به جریان سیال ذهن این زن وصل کنیم، نه تنها میفهمیم چرا متنفر است که میفهمیم این تنفر چه تأثیری روی وضعیت روانی وی دارد.
کانال پاتیل را در تلگرام دنبال کنید و در جریان برنامهی روزانه تئاتراه قرار بگیرید.
کتاب مونولوگهای باده علوی را رایگان دریافت کنید.
قسمت قبلی دیالوگنویسی در تئاتراه را اینجا بشنوید.